Een God met een groot hart en een licht juk (2005)

Verstandige visies van geleerde theologen
proberen God te verduidelijken,
uit te leggen, inzichtelijk te verklaren.
En die denkoefeningen zijn heel nuttig.
Maar wel op één voorwaarde.
nl. dat de denkers er zich goed van bewust blijven
dat intellectuele verklaringen altijd geneigd zijn te overweldigen,
onderwerping te eisen, te verpletteren met hun logica.
Zij lokken geen aanhankelijkheid uit,
geen vrij overgave, geen wederliefde.

Nu is de God van Jezus echter een Vader,
en daarmee wordt benadrukt
dat hij vooral ‘een hart is dat Zijn liefde toont’
en dat hij op die manier de persoonlijke aanhankelijkheid uitlokt
van allen die hun wederliefde willen tonen,
ook dus van kleinen en eenvoudigen .

Wederliefde ontstaat nooit vanuit een koude onderdanigheid
tegenover de overmacht van een verpletterende visie,
wel vanuit de warme dankbaarheid
voor een persoonlijk ervaren liefde,
die geen grenzen stelt en die uitnodigt zonder te dwingen.

Wij danken de Vader,
omdat Hij de belangrijkste dingen van het echte leven
verborgen heeft gehouden voor wijzen en verstandigen,
maar Zijn hart heeft geopenbaard aan kleinen en eenvoudigen.

God openbaart zich aan ons
als wij juist niet veroverend-veeleisend,
maar met een groot en dankbaar hart durven kijken
naar alles wat met ons gebeurt.
Alleen als wij dieper kijken dan alleen maar met ons verstand,
alleen door kinderlijke ontvankelijkheid,
als wij weer leren zien
met de ogen van kleinen en eenvoudigen, ongekunsteld en zuiver,
dan pas kunnen wij méér zien
dan wat oppervlakkig, uiterlijk merkbaar is.
Dan pas kunnen wij doorheen het zichtbare,
de onzichtbare ware aard kennen
van de dingen, van de mensen en van God.
Uiteindelijk is het vooral door met dankbare wederliefde
naar Jezus, de Zoon, te kijken,
dat wij kunnen leren dat onze God een Vaderhart heeft.

Welnu die Zoon biedt ons een licht juk aan.
Wij, mensen, wij gaan onder vele lasten gebukt:
onze gezondheid zorgt voor problemen,
of ons werk is ons eigenlijke te zwaar,
of wij zitten vast in oude gewoonten en hebbelijkheden
of wij weten niet welke weg we moeten inslaan.
Ons juk is soms hard en onze last zwaar.
Maar Jezus zegt ons dat onze enige hoop op verlichting
bij Hem te vinden is.
Toch wel opletten want hier wordt bedoeld.

Hier wordt helemaal niet bedoeld
dat Jezus onze problemen in onze plaats zou komen oplossen,
zodat wij helemaal geen enkele last meer zouden te dragen hebben.
Als wij naar Jezus gaan, dan is het omdat wij ervan overtuigd zijn
dat wij vanuit Zijn inspiratie en levenshouding
beter gewapend zijn om het leven, dat ons gegeven is, te dragen
met de problemen erbij.
De uiterlijke lasten zelf zullen niet plotseling wegvallen.
Maar onze innerlijke houding tegenover die lasten en problemen
kan zodanig veranderen
dat wij die lasten als lichter zullen ervaren.
Er staat immers niet : “gij zult geen lasten meer te dragen hebben”,
maar er staat: “gij zult rust vinden voor uw zielen”.

Als twee mensen elk een even grote en volle emmer water dragen,
dan lijkt die loodzwaar voor diegene die het werk verricht
met slepende voeten en grote tegenzin,
terwijl voor een ander,
die datzelfde werk doet met een blij en dankbaar hart,
de emmer veel lichter aanvoelt.
Het gaat dus niet
over een miraculeuze uiterlijke verlichting van onze lasten,
wel over een verandering van onze houding
tegenover hetgeen wij meemaken.

Uiteindelijk kan de verlichting alleen gebeuren
als wij een nieuwe last en een ander juk
op onze schouders durven nemen:
de zachtmoedigheid en de nederigheid.
En dat is niet zo evident.
Want bij tegenkanting en ongeluk
is onze spontane reactie dikwijls opstandigheid of bitterheid:
“Waarom overkomt mij dat nu?”
Maar dat maakt onze last juist nog zwaarder.
De Heer nodigt ons uit het met Zijn methode te proberen:
zachtmoedigheid en nederigheid.
Dit zijn meer dan psychologische eigenschappen,
waarbij te hevige temperamenten
het wat zachter aan of bescheidener zouden moeten gaan doen.
De zachtmoedigheid en de nederigheid
zijn uitdrukklingen van een diepe geestelijke houding.
Het zijn de tekenen
van een liefde die niet zichzelf op de voorgrond schuift,
maar die zichzelf, zoals Jezus, breekt en deelt
opdat anderen zouden leven.
Voor het oplossen van onze problemen geloven wij, christenen,
uiteindelijk niet in agressiviteit, geweld of bitterheid.
Wij geloven dat alleen een surplus aan liefdetekenen
ons de vindingrijkheid kan schenken voor een begin van oplossing
of de innerlijke rust om te aanvaarden wat onvermijdelijk is
Wie zijn schouders onder het juk van de liefde zet,
vindt de zwaarste last licht.

Wij hebben een God
met een groot hart en een licht juk.