Christus Koning A (2005)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 419 niet laden

Een paar weken terug hingen overal in de stad affiches met daarop de lachende gezichten van "succesvol geïntegreerde allochtonen" zoals erbij stond . .. Wat er ook bij vermeld werd, was wat de mensen in kwestie nu voor werk deden.  "Financieel adviseur" bijvoorbeeld was één van de mensen geworden ... Ik merkte dat die affiches en de boodschap die erop werd meegegeven allerlei zoals dat heet "onderbuikgevoelens" en -gedachten bij mij losmaakten.  Er was een stemmetje in mij dat dingen zei zoals: "Financieel adviseur, financieel adviseur... wat moet zo iemand die hier pas komt kijken met ‘óns geld'?  Dat kunnen we zelf wet bedenken wat we daarmee zullen doen ... " En ik moest denken aan allerlei mensen die ik ken die in de financiële sector werkzaam zijn ... Wat zouden zij van zo'n campagne vinden waarin allochtonen aangemoedigd worden om hun eigen soort van werk te gaan doen ... ? - werk voor 'hoogopgeleiden' zogezegd ... "laat ze borden wassen of kantoren schoonmaken": dat soort gedachten, ik zeg 't u eerlijk, dierbare gasten en parochianen van deze Vredeskerk; dat soort gedachten kwamen in mij op en gingen door mij heen.  Zoals gezegd: ‘onderbuikgevoelens' en gedachten ... Gedachten zijn dat die nauw samenhangen met hele primaire gevoelens in mensen, instincten zijn het eigenlijk waardoor een mens geneigd is om 'het eigene' (het eigen leven, de eigen mensen, het eigen land en eigen bezit); om dat allemaal te beschermen tégen en te verdedigen ten opzichte van 'vreemden', ten opzichte van indringers ... Het is nog altijd niet zo politiek en zeker niet kerkelijk correct om dit soort onderbuikgevoelens en - gedachten te hebben en om ze uit te spreken (behalve, aan de borreltafel) maar ik vraag mij af of dat wet zo goed is ... Want voor zulke onderbuikgevoelens en -gedachten geldt nu eenmaal: mensen hebben ze nu eenmaal, ook ik heb ze ... of ik dat nu wil en leuk vind of niet ... Ze "leven in ons" zulke gevoelens en gedachten.  En je kunt je daar maar beter bewust van zijn en er ook over spreken want anders gaan die gevoelens en gedachten een heel eigen, onderhuids leven leiden en pas dán kunnen ze ook werkelijk gevaarlijk worden ... Onderbuikgevoelens en -gedachten: ze zijn een 'stem' in je als het ware waarvan je je kunt afvragen: wat is dat voor een stem?  Ben ik dat zelf?  Ergens wel en ergens niet ... zou ik zeggen.

Gelukkig  is de stem van de onderbuikgevoelens en -gedachten niet de enige stem die we horen.  In de kerk klinkt, luid en duidelijk, de stem van Jezus Christus die onze koning en onze God is.  Zijn Stem klinkt in het 'nieuwe' testament maar (voor ons!) óók in zogenaamde 'oude' testament dat helemaal niet oud is in de zin dat het versleten zou zijn geraakt en zou zijn geworden en eigenlijk wel afgedankt zou kunnen worden. Integendeel.  Hoe zorgzaam klinkt de stem van God die herder is bij de profeet Ezechiël vandaag:  "Ik zat naar verdwaalde dieren op zoek gaan, verjaagde dieren terughalen, gewonde dieren verbinden, zieke dieren gezond maken ... " Ontroerend eigenlijk hoe voor mensen het beeld van dieren wordt gebruikt.  Duidelijk gaat het over ons met onze onderbuiken, met onze instincten, noden en angsten ... Gemakkelijk herkennen wij in Ezechiëls woorden dezelfde stem die spreekt in Jezus Christus die ons in het evangelie duidelijk maakt dat Hij zelf ‘huist' als het ware in de mensen die honger en dorst hebben, die naakt zijn en ziek en gevangen en vreemdeling.  "Ik was een vreemdeling, en jullie namen mij op.." Dát is de norm, dierbare medegelovigen, waaraan wij ons mogen spiegelen en waaraan wij geacht worden te beantwoorden.  En die norm, veelgeliefden, die staat behoorlijk haaks op allerlei onderbuikgevoelens en -gedachten in de zin zoals we het daar zo-even over gehad hebben. Niet naar je toehalen, niet schransen, niet vervetten, niet oppotten, geen grote hekken en hoge muren bouwen en jezelf daar zogenaamd 'veilig' achter verschansen, niet andere mensen als bedreigingen en vijanden zien, maar juist het omgekeerde: je eerder het eten uit de mond sparen en naar mensen toe gaan en voor ze zorgen; zorgzaam voor ze zijn ...Verschillende stemmen resoneren in ons: de stern van allerlei onderbuikgevoelens en ook de stem van Christus die daar haaks op staat.  Door welke stem laten we ons regeren?  Welke stem kappen we af?  En welke stem geven we de ruimte in ons en laten we ook uit onze mond komen? Smoren we Christus' stem of mag Hij werkelijk in en door ons spreken?

Deze week kreeg ik de daklozen krant ('Z')* in handen met daarin een prachtige foto plus een interview met onze eigen Razieh mag ik wel zeggen, Razieh die geboren is in Iran. Ik lees voor uit de straatkrant Volgens Razieh kan romantische liefde tussen een man en een vrouw wel degelijk bestaan.  Maar ze heeft een regel voor zichzelf bedacht.  'Ik sta open voor verliefdheid, maar de man op wie ik verliefd word, moet meer verliefd zijn op mij.  En hij moet lijken op Jezus Christus.' Een aantal jaren geleden heeft Razieh zich bekeerd tot het katholicisme en sindsdien is ze vooral erg verliefd op God.  "God is de mooiste man van de wereld.  Hij verlaat je niet en doet je geen pijn ..." Kijk, veelgeliefden, dat is nou een succesvol geïntegreerde christen en dat is het enige wat hier telt: of je bereid bent en eraan wilt werken om Jezus Christus, de Zoon van God, werkelijk tot het centrum en het hart van je leven te maken.  Dat Hij de Koning is van jouw heelal.  Dat je leeft, als het ware met het oog voortdurend liefdevol op Hem gericht; dat je leeft vanuit Hem, in Zijn Geest.  Niet vanuit de onderbuik leven, maar vanuit Christus.  Amen.