3e zondag in de vasten A (2005)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 131 niet laden

Zusters en broeders,

Ik zou het durven noemen: “de val van de traditie”… maar ik betwijfel sterk of de woorden wel helemaal goed gekozen zijn. Toch wil ik ze gebruiken, want het gevaar is reëel… ik heb het over de “val van de traditie” waar wij met zijn allen bij momenten intuinen… en ’val’ dan in de betekenis van muizenval, bvb.
Hoeveel gewoontes en gebruiken hebben we niet –
hoeveel feesten en feestdagen vieren we niet, waarvan we eigenlijk de betekenis niet meer van kennen?
Met Lichtmis, enige weken terug, werden lichtmiskaarsen gezegend. Wie weet er nog echt goed waarom eigenlijk?
Wie weet er nog waarvoor de palmtakken van palmzondag allemaal worden gebruikt? Wie kent er naast het vasten, de versterving en het broederlijk delen, nog de diepe en bijzonder veelzijdige rijkdom van de veertigdagentijd? Zoveel momenten in het jaar, want er zijn er nog, waar wij heel gemakkelijk overheen stappen, omdat we de diepste kern gaandeweg uit het oog verliezen.
Zo ontstaan er tradities, en zo ontstaat jammer genoeg ook traditionalisme. Het koppig vasthouden aan wat eigenlijk al verdwenen is…

We zijn zo goed als vergeten dat de veertigdagentijd per uitstek een tijd is om aan catechese te doen. In de antieke kerk las men de evangelieverhalen, die we nu in de 40 dagentijd lezen, voor aan de doopleerlingen. Volwassen mensen, die samen, vanuit een zelfgemaakte en bewuste keuze, het doopsel zouden ontvangen op de paasnacht.
Het was als een zoektocht naar de Heer.
De Samaritaanse vrouw uit het evangelie leert Jezus maar heel geleidelijk kennen, net als wij trouwens…
Eerst is er de ironische opmerking: bent u soms groter dan onze vader Jacob? Kort daarop noemt ze Jezus een profeet, en nog wat verder rijst in haar het vermoeden dat Hij wel eens de Messias zou kunnen zijn, om tenslotte de christelijke belijdenis uit te spreken. Ze zegt: ‘Dit is werkelijk de Redder van de wereld’. En dat is meteen de kern van ons geloof…
Op die manier werden vroeger de doopleerlingen ingewijd in het geloof.
Maar ook voor ons blijven het bijzonder zinvolle teksten, omdat ook wij ons toch zeer dikwijls afvragen wie Jezus nu eigenlijk is… En dan hoeft het nog niet te zijn omdat we aan zijn nabijheid of bestaan twijfelen, maar gewoon, omdat we voortgang willen maken op de wegen van het geloof, en dus ook onze liefde tot Hem willen uitdiepen.
Want zo gaat dat toch? Wie liefheeft wil de geliefde toch steeds beter leren kennen… Zo is geloven eigenlijk telkens weer: een kennismaken zonder einde.

Jezus beter leren kennen, is niets anders dan leren wat liefde is.
En dat klinkt misschien eenvoudig; maar het is het niet.
Want wat is liefde?
Zijn er woorden die vertolken, de volle waarde van wat liefde kan zijn…
We kunnen zeggen waarop het lijkt, maar toch ook niet veel meer dan dat.
En we kunnen er zelf aan werken, aan de liefde, maar volmaakt zijn we in dezen nooit.
Als we de liefde willen begrijpen moeten we misschien wel durven zwijgen. Zwijgen en kijken naar het kruis. En naar Hij die er hangt. Want daar komt alles samen: liefde en barmhartigheid, solidariteit en overgave, het delen en het wegschenken, de vergeving en het opnieuw beginnen, telkens weer… het leven dat er zijn volheid vindt, het paasgebeuren dat dààr begint…

Zusters en broeders,
Er is zoveel waarvan we de betekenis vergeten zijn.
Zoveel dat traditie geworden is…
Zoveel lege woorden.

Evenwel blijft, altijd weer, de kern: de liefde, het leven, en het kruis, als een schaduw bij het leven;
en wij…
Genodigd om in liefde te groeien,
Om eraan te beginnen:
Aan het leven,
Aan de liefde,
Aan het zoeken: wie is Hij dan wel, voor mij…

AMEN.