Time - out!

Beste vrienden,

Kerstmis is voorbij, de vasten staat al voor de deur. In de pastorale kernen wordt het verloop van de Paasvieringen al besproken en sommige koren repeteren al voor Hemelvaartsdag.

Hebt ge uw zomerverlof ook al geboekt? En denk aan de inkopen voor het Kerstfeest van dit jaar  – daar kan je nooit vroeg genoeg mee beginnen.

Het is toch waar! De tijd vliegt. Een jaar is pas begonnen en daar komt het einde ervan al in zicht. En hoe ouder ik word, hoe meer me dat opvalt.

Veel mensen vinden dat gewoon een verschijnsel van onze tijd. Ik hoor altijd weer dat het vroeger toch anders was en dat toen alles veel rustiger en kalmer verliep. Maar was dat ook werkelijk zo? Dan verwondert het mij wel dat de auteur van het boek Job destijds, meer dan 2000 jaar geleden de zinnen heeft neergeschreven die we daarnet hebben gehoord: “Wanneer ik lig zeg ik: zal ik opstaan? Maar de avond duurt lang. En tot de ochtend ben ik vol onrust. Mijn dagen verschieten sneller dan een weversspoel, ze lopen af, zonder hoop. Bedenk, mijn leven is maar een zucht...”

Toen, meer dan tweeduizend jaar geleden, was het dus ook al zo. Men had toen ook al het gevoel dat het leven door de vingers glipt als droog zand, of als water dat ge met uw vingers niet kunt vasthouden.

Time management, dat is het tovermiddel dat ons in deze tijd wordt aanbevolen om dit probleem onder de knie te krijgen. Maar hoe meer management ik toepas, hoe meer ik alles plan, hoe meer ik probeer om de tijd in structuren te vangen, des te sneller ontglipt hij mij, de tijd.

Wanneer ik bij het begin van de week al een overzicht heb van de volgende zeven dagen, wanneer ik bij het begin van het jaar al weet wat ik op 10 december allemaal moet doen, dan schrompelt het jaar ineen en wordt het gewoon een ketting van flitsende gedachten. Dan wordt de tijd gewoon een zucht, zoals Job het neerschrijft: “Bedenk, mijn leven is maar een zucht...”

Hoe kan je daar tegenop? Wat kunt ge daartegen doen? Wat kunnen we doen om te vermijden dat die tijdstroom geen wilde waterval wordt?

Jezus laat gewoon alles staan en liggen en gunt zichzelf een pauze, een Time out! Het mag misschien banaal klinken, maar het is blijkbaar een recept dat in alle tijden hetzelfde betekent en ook hetzelfde resultaat bewerkstelligt. Jezus laat het werk voor korte tijd voor wat het is en begeeft zich naar een eenzame plaats. Hij breekt uit die dwangbuis van termijnverplichtingen gewoon uit.

Anders gaat het volgens mij ook niet. Wie uit die draaikolk van de tijd, die dagelijkse stroming en die waterval van afspraken niet af en toe even uitbreekt, die wordt vroeg of laat gewoon met de stroom meegesleurd. Af en toe moet ge uitbreken. Best elke dag eventjes, en soms ook wel voor langere tijd.

Op zondag zou dat voor de meesten toch wel mogelijk moeten zijn: Een paar uur alles achter u laten, met de voeten omhoog uitrusten, naar de zon of naar de regen kijken – en luisteren hoe de bloemen groeien. Dergelijk momenten hebt ge nodig. Ze zijn als eilanden in een woelige zee of stapstenen in een stroomversnelling. Eilanden waar je even kan aanleggen en de boot vastmaken. Waar je de wilde zee kan trotseren en waar je ervoor kan zorgen dat niet alles wordt meegesleurd.   

Jezus geeft ons in dit evangelie weer eens het voorbeeld: Geen enkele genezing kan zo belangrijk zijn dat ge niet elke dag enkele minuten rust zou kunnen nemen. Elke dag heeft zijn kleine oases nodig. Vooral juist ook op die dagen waarop het leven het drukst is.

Wie dergelijke eilanden en stapstenen weet liggen en gebruiken, die kan ook de wildste zee, de sterkste stroming, aan. Die kan telkens weer doorademen en laat zich vooral ook niet opjagen. Hij bepaalt zijn doelen zelf omdat hij, telkens met hernieuwde kracht, en vooral ook zonder angst, de vraag kan stellen: “Naar welke verre einders moet ik nu met U vertrekken mijn Heer en God!”

 Misschien kunnen we er op die manier wel niet in slagen om de tijd vast te binden, maar is dat dan echt nodig? Wij moeten de tijd niet vastbinden! Het volstaat dat wij de stroom van de tijd telkens weer een klein beetje kunnen temmen.  Amen