2e zondag in de advent (2006)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 185 niet laden
Voor mijn ziekenhuisvieringen heb ik een andere preek uitgewerkt. Het is gebaseerd op de 'muur' zoals aangereikt in de Welzijnszorgmap. We hebben er het element 'angst' aan toegevoegd. Op de steen die we wegnemen staat het woord 'angst' gegraveerd.
Misschien zitten er voor iemand bruikbare ideeën in ...
Lieve mensen,

het Evangelie dat we zopas beluisterd hebben, hebben we in een andere versie enkele weken geleden gehoord. Ook toen viel de gelijkenis met onze tijd op. Al die dingen die beschreven worden, lijken zich nu op wereldvlak te voltrekken. Wie de film van Al Gore over de klimaatsverandering gezien heeft, zal dit alleen maar beamen. We leven in een beangstigende tijd. De voorbeelden op wereldvlak zijn legio, maar ook als we rondom ons kijken is het dikwijls angst troef. Ik ken natuurlijk geen plaats waar er meer angst rondhangt dan hier in ons ziekenhuis. Toeval of niet maar deze week kregen we als werknemers een handje om op te spelden. “U bent in goede handen” staat er op. Het gaat om een sensibiliseringscampagne om door een goede handhygiëne de ziekenhuisbacterie MRSA uit te roeien. We kregen ook een berichtje dat de griepvaccins binnen zijn, en gisterenavond zag ik op de tv een spotje om niet bang te zijn voor iemand die het HIV-virus heeft … ’t is duidelijk, de schrik zit er bij iedereen in om op de één of andere manier besmet te geraken. Terecht dat men de nodige voorzorgsmaatregelen neemt, maar aan de andere kant wijst het ook op een klimaat van angst voor besmetting. En hier in het ziekenhuis heersen nog veel andere angsten: angst om slecht nieuws te horen, men heeft schrik voor een onderzoek of voor een operatie (geen nood, je krijgt een pilletje om rustig te zijn…), de familie die bang zit te wachten. Angst ook voor de dood en voor de weg daar naar toe. Angst om alleen te vallen, angst voor de leegte en het verdriet. Ik denk dat er geen plaats is waar zoveel angst samenkomt als hier in dit huis, en dan zwijg ik nog over de angsten bij de dokters en het personeel. Angst kan verlammend werken of maken dat mensen tilt slaan, zichzelf niet meer in de hand hebben. Maar weet u ook dat mensen bij angst dikwijls een muurtje om zichzelf metselen ? Het is een normale verdedigingsreactie: zich afsluiten, om niet geraakt te worden. Men sluit zich op in een veilige kooi. Wat er buiten en rond je gebeurt, hoor en voel je niet meer. Of het slechte nieuws heeft je zo in de ban, heeft je zo geraakt dat je al het andere niet meer hoort. Of je wil een ander angst besparen door iets te verzwijgen, maar ook dat is afschermen. Het weze duidelijk: angst isoleert. Het Evangelie van vandaag waarschuwt daarvoor: “Zorg dat je geest niet afgestompt geraakt door een roes van dronkenschap en de zorgen van het leven.” Met de roes van dronkenschap wordt bedoeld het vluchten in van alles en nog wat; in drank en drugs maar ook in de fun-cultuur van après nous le déluge, je leeft maar één keer; de glamour en de glitter van de kerstboompakjes. Je bouwt een muur en wat erachter ligt, is veilig weg. Maar je geest kan evenzeer afgestompt geraken door de zorgen van het leven. Het maakt dat een mens niets anders meer ziet dan ellende en pijn. De muur is rond je opgetrokken en wat erbuiten ligt, zie je niet meer. In beide gevallen dient de muur gesloopt te worden. En dus slaan we hier en nu een bres in de muur. We maken een opening want we willen echt zien wat er rondom ons gebeurt; we sluiten ons niet langer op in onze ivoren toren. Het Evangelie noemt dat waakzaamheid. Waakzaam om de negatieve dingen te zien, de dingen die verkeerd lopen; dat goed zien en er je conclusies uit trekken. In de komende weken voor Kerstmis worden we uitgenodigd om de echte armoede in onze samenleving onder ogen te zien en er iets aan te doen. En armoede is veel meer dan geen geld hebben. Het kan ook betekenen contactarm zijn, of gevoelsarm, je angstig opsluiten in je ziekte, je pijn, je rouw, in dit alles vastzitten of geïsoleerd raken.

In die opening van de muur plaatsen we een klein theelichtje. Waakzaam zijn is terzelfdertijd de positieve dingen zien, de lichtpuntjes. Blijf je aan het negatieve vasthangen dan ben je geen Adventsmens, d.w.z. een mens die iets nieuws verwacht. De vraag gedurende de komende vier weken is dus: zien we iets waarvan we mogen zeggen: dit is een lichtpunt. Wil je dat eens voor jezelf nagaan; daar stil rond staan en daar rond bidden. Misschien heb je het daar moeilijk mee. Zeg je, ik zie voor mezelf geen licht. Dat is niet erg. De meeste lichtpuntjes in ons leven zijn ons door een ander aangereikt. Alleen kan een mens niet veel. Advent is een kwestie van aandacht voor elkaar; van samen zoeken naar, van samen delen … ook onze diepste angsten en zo licht zien in de duisternis.