Derde zondag van de advent (2000)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 134 niet laden

De vorige week hebben we de profeet Baruch horen zeggen: "Op, Jeruzalem, ga op de hoogte staan en zie naar het Oosten". Nu hebben we de profeet Sefanja gehoord, die wat eerder actief was dan Baruch maar die in dezelfde situatie verkeerde van onrecht door de leiders begaan en de dreiging van de Babyloniërs. Sefanja gaat nog verder dan Baruch, hij roept: "Sion, jubel van vreugde, juich Israël, wees blij met heel uw hart". Die oproep, belofte, geldt voor hen die nederig zijn, die willen luisteren naar Gods woord. Sefanja voorzegt 'de Dag van de Heer', de dag waarop het kwaad aan de kaak wordt gesteld maar ook de dag dat God voor de bekeerden komt als reddende held, de dag dat er geen onrecht meer is en Jeruzalem een vrije stad is. Die dag van de Heer is voor de getrouwen: God zal komen als "de reddende held". Dat staat er letterlijk. Het roept gedachten op als de fiere ridder die de jonkvrouw uit haar benardheid redt en dat sluit best wel aan bij wat we een beetje romantisch allemaal wel in ons mee dragen: de reddende held die het allemaal kan.

Wij zijn ook Sion, ook Jeruzalem - maar dan het Jeruzalem dat Jezus van Nazaret heeft gebouwd op zijn rots en dat door de Vader is geaccepteerd. Ook wij mogen juichen om de belofte die Sefanja geeft en die voor ons nog meer dicht bij is in de komst van de Messias, in Jezus van Nazaret. Op dat feest bereiden we ons voor, op die dag van de Heer, waarop God op een speciale manier toont dat Hij ons lief heeft, door zijn liefde ons nieuw maakt.

Het is best mogelijk dat we ons kritisch afvragen of we dat wel waard zijn, of wij wel het recht hebben om blij te zijn "met heel ons hart". Maar, hebben we dat recht, die vrijheid niet gekregen door in de tussenzang te zingen/bidden dat we troost en vergeving hebben gekregen omdat we daar direct of indirect om vroegen? Laat het dan nu die vrede zijn die wij mogen genieten omdat Israëls heilige in ons midden woont, omdat wij de Sion bewonen, het Jeruzalem van Jezus Christus hier in ons midden. Die vrede die we gaan vieren met Kerstmis en die door het vieren groter moge worden. Het is toch wat als tegen je wordt gezegd: "Hij jubelt van vreugde om u".

(Inhaakpunt voor Solidaridad: De profeet voorzegt midden in de ellende/dreiging de dag van de Heer. Kunnen wij als christenen die dag niet verhaasten voor hen?)

 

Het lijkt wel of Johannes veel harder is dan wat in de 1e lezing staat. Hij gebruikt een bekend beeld uit de akkerbouw en zegt: "De wan heeft hij in zijn hand om zijn dorsvloer op te schonen, om het kaf van de korrels te scheiden", m.a.w. nu gaat er een beslissing vallen, nu moet je wat doen, nu is het de hoogste tijd. Wij kunnen dat zien als: er is een moment gekomen van beoordeling maar ook als: nu is het de goede tijd om de komst van de Heer te gaan vieren, zijn komst in te vullen, waar te maken. Wij hebben immers gebeden om vergeving en we rekenen er op. Nu is dus de tijd gekomen dat die belofte van toen en nu weer een stukje meer vervuld gaat worden, ieder jaar een stukje meer - vervuld in ons. Hoe?
Johannes gebruikt twee 'niveaus' van gerechtigheid: tegen de tollenaars en de soldaten zegt hij: geen onrecht plegen, niet meer vragen dan mag en niet plunderen. Tegenover "de mensen", gelovigen, gaat hij uit van een gerechtigheid die verder gaat dan 'geen onrecht', geen kwaad. Iemand kan nl. een dubbele kleding verdiend hebben en is dus gerecht om die te bezitten, daar is geen onrecht bij. Maar bij gelovigen gaat hij uit van de gedachte dat de behoeftige die iets wezenlijks als kleding niet heeft, daar recht op krijgt op basis van bekering, op basis van barmhartigheid, zoals God barmhartig is. Wij kunnen daaraan toevoegen: op basis van het Rijk, het Jeruzalem van Jezus Christus. Dat is een hoger niveau van gerechtigheid dan geen onrecht plegen. Dat is hemels recht. Immers "door Zijn liefde maakt Hij u nieuw"!

Geen wonder dat de mensen, die "vol verwachting" zijn, hem vragen of hij de Messias is. Geen wonder? Wel een wonder! want de Joodse verwachting was dat de Messias als een grote reddende held zou komen, liefst te paard, en met veel roem het rijk van David zou herstellen. En nu vragen ze aan die schamele in zijn kameelhuid of hij de Messias is! Komt dat misschien door bekering, hun nieuwe manier van leven, omdat ze hun hart anders hebben gericht en nu merken dat er meer is?

Johannes gaat inderdaad verder dan zichzelf: die na mij komt zal dopen (niet 'met' heilige Geest en 'met' vuur. Dopen is onderdompelen; het gaat dus om dopen 'in'.) in heilige Geest en in vuur. Vuur staat in tegenstelling met water. Mogen we hieruit niet begrijpen dat het doopwater van Johannes in tegenstelling staat met het doopvuur van Jezus, maar wel begrijpen dat dit veel en veel sterker is dan wat Johannes kan doen.

Is dat iets wat wij ons wel beseffen? De meesten van ons zijn al zo lang gelovend dat ons denken plichtmatig geworden kan zijn, een beetje routine is geworden. Het is nogal wat - maar wel iets waar we ons op mogen richten, wat we mogen beleven: ondergedompeld worden in de Heilige Geest, leven zoals Jezus leefde en nog leeft, leven bij God, de Abba van Jezus, onze Schepper, die naar ons toe komt in Immanuël, God-met-ons, die mens werd als wij. Zo zeer heeft Hij de wereld lief gehad, zo zeer "heeft Hij zich verheugd om u". Dat is de blijde boodschap die Johannes verkondigde en die nog steeds geldt. Is het niet de moeite waard om daarover deze week eens extra na te denken? In stilte - Wellicht net als Johannes, die die Geest in de woestijn zal hebben leren kennen.

 

Ik hoop dat e.e.a. ook jongeren aanspreekt. Kerstmis vieren zie ik bepaald niet als zoetigheid en romantiek maar ook niet als een zaak van geen onrecht, van geen wapens en dús vrede. Het is meer een mentaliteitsverandering, een bewustwording van leven met God, ondergedompeld zijn in, deel hebben aan goddelijk leven. Dat leeft in je en blijkt naar buiten, en als je het laat blijken, als je het doet, vier je het en wordt het van binnen groter.

 

"Uitermate verheugt Hij zich om u, door Zijn liefde maakt Hij u nieuw". We wonen immers op de Sion, het Jeruzalem van Jezus Christus. Zullen we ons een paar minuten stilte gunnen om dat over ons te laten komen? In de stilte dat Woord een kans geven? "Uitermate verheugt Hij zich om u, door Zijn liefde maakt Hij u nieuw".