Vierde zondag van de advent (2003)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 201 niet laden

Laatst stond er in de krant een foto van een Turks gezin waarvan de moeder in verwachting was van haar zesde drieling. Als een vrouw een kindje verwacht dan spreekt men van blijde verwachting. Die Turkse vrouw had echter niets van een blijde verwachting omdat ze geen idee had hoe zij al haar kinderen moest voeden en opvoeden want ze leefde in heel armoedige omstandigheden.
Als een kindje groeit in de schoot van de moeder dan weet zij dat de bevalling wel eens heel zwaar kan zijn, en soms is de tijd van dragen ook al moeilijk, toch verheugt zij zich op het kind dat komen gaat. En als er iets mis gaat in die negen maanden, dan wordt dat als heel verdrietig ervaren, zeker als het kind al volgroeid is.
Voor elke aanstaande moeder geldt: weten dat er heel zware uren komen en toch vol blijheid ernaar uitzien, niet naar die moeilijke momenten van de bevalling maar naar het kind dat dan geboren wordt. Dat is blijde verwachting. Bij een aanstaande moeder ligt dat duidelijk, omdat het een heel concrete situatie betreft, maar eigenlijk moeten we allemaal mensen vol blijde verwachting zijn, en dat ligt wel een paar graadjes moeilijker. Hebben we wel verwachtingen? En zijn dat blije verwachtingen? Je komt wel mensen tegen die heel somber tegen de toekomst aankijken: alles gaat naar de knoppen, het leven wordt steeds moeilijker. Dan leef je echt niet in blijde verwachting. En toch een mens leeft pas echt als hij toekomstverwachtingen heeft en positieve toekomstverwachtingen: dat hij iets goeds ervan verwacht.
We hebben natuurlijk allemaal wel onze wensen, verlangens en dromen, maar dat is nog niet hetzelfde als: verwachtingen hebben. En wens wordt dan een verwachting als je redelijke hoop hebt dat je wens vervuld kan worden. Een verlangen wordt pas dan een verwachting als je zelf, of anderen, stappen doet om je verlangen daadwerkelijk in te vullen. Een droom wordt dan een verwachting als jezelf, of anderen, alles doen om die droom werkelijkheid te maken.
Je kunt gemakkelijk zeggen: ik wens dat alle mensen goed zijn voor elkaar maar je moet wel zelf beginnen en zelf daar een bijdrage aan geven.
Je kunt gemakkelijk zeggen: ik verlang ernaar dat alle mensen in de wereld mogen leven in welvaart, maar je moet wel zelf bereid zijn te delen met hen die tekort komen. Je kunt wel dromen van vrede op aarde voor alle mensen van goede wil, maar als jezelf niet verder komt dan de kerstbomen en de kerstverlichting, als je kerstdagen bijna helemaal bepaald worden door eten en drinken, dan draag je niet bij aan die oude blijde verwachting die in het kerstfeest gevierd wordt: de verwachting namelijk van een nieuwe tijd waarin mensen daadwerkelijk bouwen aan een betere wereld.
Ik zag pas op de TV een vrouw die in Afghanistan geweest was en daar zeer onder de indruk was van de erbarmelijke situaties in met name kinderziekenhuizen. Nu was zij volop bezig om kleding en speelgoed te verzamelen voor die kinderen daar. Dat kost haar een hoop energie maar zij leeft wel in blijde verwachting.
Zo heb je ook mensen die iets gezien hebben van de armoede in Polen of Roemenië of Afrika die van allerlei acties ondernemen dat daar wat restanten van onze welvaart naartoe te brengen. Het kost ze vaak veel tijd en inzet, maar zij leven in blijde verwachting.
Ook in onze eigen samenleving kom je mensen tegen die getroffen zijn door de eenzaamheid van medemensen, door de moeilijke situatie waarin ouderen en zieken soms verkeren. Ze lopen er niets langsheen maar doen er iets aan. Dat zijn mensen die leven in blijde verwachting. En zolang er van deze mensen zijn, zolang blijft de droom van een wereld van verbondenheid en saamhorigheid bestaan ook al lees je elke dag wel haast over toenemende verruwing en verharding van de maatschappij en het verval van waarden en normen.
Blijde verwachting is: ook als het moeilijk is, toch blijven hopen op iets goeds en moois.