De vreugde van de schoot

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

Dit is hoge religieuze poëzie. Elisabeth en Maria en het kind in hun schoot. Het is meer dan een romance. Het is veel meer dan het verhaal van twee zwangere vrouwen die spreken over het leven dat beweegt in hun schoot. Het is zelfs geen vrouwenverhaal. Het is een verhaal van verwondering voor iedereen, voor de hele geschiedenis van de mensheid. De twee vrouwen erkennen dat grote dingen te gebeuren staan voor hun volk. Ze dragen een groot geheim. Ze zegenen de grootheid van hun kind, de vrucht van hun schoot. Wat zij in hun lichaam dragen, is een belofte voor de toekomst van de wereld. Ze zullen dan ook niet nalaten er een blij volkslied over te zingen. Al twintig eeuwen zingen wij dat na in piëteit.

Deze ontmoeting werd ooit in een naïeve icoon uitgebeeld. Twee vrouwen staan tegenover elkaar. Ze tonen hun geopende buik met daarin een kind. Het vreemde daaraan is dat dit zo eerbiedig en zo sereen gebeurt. Het gebeurt als het ware zonder drift en zonder pikante passie. Maria en Elisabethh staan met het kind in de schoot in een ander netwerk. Zij gehoorzamen aan een andere logica. Zij zingen met open mond en open schoot. De ‘techniek' van de zwangerschap en de geboorte is hen volstrekt vreemd. Of is dat voor hen heel gewoon? Zodat daarover geen traktaten moeten worden geschreven?

Wij staan in elk geval ver af van de ‘gewoonheid' van de schoot. Dat is voor ons een kwalijk belast erfgoed, dat meer dan vijftien eeuwen oud is. Het heeft dan ook ruim de tijd gehad om zich in te planten in onze genen en onze spieren, in onze hormonen en chromosomen, in onze verbeelding en onze dromen. Vele mensen hebben daar een bezwaard geweten aan overgehouden. Niet te verwonderen dat wij vandaag een generatie meemaken die zonder de taboes en de remmingen van vroeger wenst te leven. Dat dit tot nieuwe complexen voert en tot nieuwe taboes, weten we intussen wel. Toch intrigeert ons het lied van mensen die voor elkaar de buik openen. Zoals Elisabethh en Maria.

Was het geloof van Israël dan zo vrij en ongedwongen ten aanzien van datgene wat wij maar onbeholpen ‘de dingen des levens' noemen? Mensen die het kunnen weten, leren ons dat man en vrouw zijn en het ontvangen van kinderen voor hen te maken had met het scheppingsgeloof. Daarin werden man en vrouw aan elkaar gegeven. ‘En God zag dat het heel goed was.' Ik lees zelfs dat een bepaalde traditie toen leerde de sabbat te vieren met lichamelijke omgang. Omdat man en vrouw dan vrij zijn onder Gods oog. Zij beminden met Gods lieve medeweten. De vrome jood zou daarom zonder complexen de liefde beleven... en er geen grote boeken over schrijven.

Wij schrijven er wel boeken over. Probleemliteratuur. Gods oog wordt zodoende afgedekt. Affectiviteit wordt strikt privé. Omdat Gods oog ons beangstigt? Dáár is dus veel bevrijdingswerk te doen. Vermoedelijk met veellange en taaie moed. Maar eens zal het duidelijk mogen zijn dat God de eerste supporter is van onze vreugde. En dat de vrucht van onze schoot een gezegende vrucht is. Elisabeth en Maria hebben het geweten. Zij dienden Gods verbond met het leven. Hun lichaam was als de ark van dit verbond, een woonplaats en vindplaats van God.

Daarom sprong het kind op in hun schoot.