Iemand zijn zaligheid zeggen

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

Van dit verhaal gaat een onweerstaanbare charme uit. Geen wonder dat het bezoek van Maria aan haar nicht Elisabeth zoveel kunstenaars geïnspireerd heeft. Twee vrouwen ontmoeten elkaar. De ene is nog erg jong, de andere heel wat ouder. Allebei zijn ze zwanger. Tegen de verwachtingen in. Elisabeth is al op jaren en Maria heeft nog geen omgang met een man. Met beiden is iets wonderlijks aan het gebeuren.

Lucas vertelt het verhaal van die ontmoeting om iets te zeggen over Johannes de Doper en Jezus. Hun afkomst maakt duidelijk wie ze zijn. Het hele kindsheidverhaal is trouwens een soort voorspel op wat komen gaat als die twee ongeboren kinderen volwassen zullen zijn. Johannes zal de komende Messias mogen aankondigen. Hij zal ook de eerste zijn om Hem te herkennen en aan te wijzen. Zijn hele optreden zal één grote verwijzing zijn naar Diegene die komt om zijn volk te redden. Hoe kun je dat beter uitdrukken dan door te zeggen: reeds in de schoot van zijn moeder verheugt Johannes de Doper zich over de nabijheid van de Messias?

Terug naar Maria en Elisabeth. Zij komen niet bij elkaar om zich te beklagen over hun lot, al is daar voor beiden wel reden toe. Ze groeten elkaar veeleer als gezegende mensen. Er is sprake van de heilige Geest. Die twee vrouwen zien elkaar in dat licht. Zo wordt hun diepste roeping en bestemming zichtbaar. Van weerskanten beseffen ze wat God met hen voorheeft. Ze noemen elkaar ‘gezegend', omdat ze zich geborgen weten in Gods goede handen. Niet dat ze het allemaal doorhebben en begrijpen. De kans is groot dat ook bij hen onzekerheid, bezorgdheid en misschien zelfs angst leeft. Toch voert de vreugde de boventoon, zozeer dat Maria als antwoord op de groet van Elisabeth kan zingen: ‘Met heel mijn hart roem ik de Heer, met al mijn adem juich ik om God, mijn redder.'

Het verhaal is haast te mooi om op ons leven toe te passen. Toch kan ik niet aan de verleiding weerstaan. Even proberen. In onze beste momenten geloven wij dat elke mens uniek is als kind van God, dat elke mensennaam in de palm van zijn hand geschreven staat. Maar in de feitelijke omgang komt die gedachte zelden of nooit naar boven. Wie haalt het nu in zijn hoofd om een andere mens ‘zalig' en ‘gezegend' te noemen? Als het woordje zaligheid al valt, dan heeft het meestal een heel andere betekenis. Denk aan de uitdrukking: ‘Iemand zijn zaligheid zeggen.' Net het omgekeerde van wat het woordje eigenlijk betekent. Hier prijzen die twee vrouwen elkaar wel zalig in de juiste zin van het woord. ‘Zalig' is de andere, wanneer hij of zij in het licht van Gods goedheid gezien wordt. Als zijn of haar diepste bestemming vanuit God begrepen wordt. Is het niet zo dat God met elke mens iets unieks voorheeft? Zou niet heel wat veranderen als we de andere af en toe eens in dat licht zouden durven te zien? Dat is pas ‘zalig'.